غزلی در وصف « شهدای روحانی »

غزلی در وصف « شهدای روحانی »

 

جلوه اخلاص در سیمای روحانیت است

هر کجا نور است آنجا جای روحانیت است

بر زمین مسجد و بر پله هر منبری

می گذارم سر که جای پای روحانیت است

ابتدای انقلاب از حوزه علمیه بود

صحنه فیضیه عاشورای روحانیت است

قلب ایران است قم دانشسرای انقلاب

هر کلامش مصدر فتوای روحانیت است

روح را این ناشران نور صیقل می دهند

صادق آل عبا مولای روحانیت است

از شعار بی شعور مدعی قلبم گرفت

اینهمه من هایشان منهای روحانیت است

کشتگان سنگر محراب خونین را بگو

حافظ میثاقتان ایفای روحانیت است

بشنوید از گوش جان در کشور دلها هنوز

پر طنین فریاد یا زهرای روحانیت است

نهضتی بی نقش روحانی نباشد پایدار

این حکومت باقی از ابقای روحانیت است

مرحبا روحانی وحدت شماری را که او

پاسدار ارزش و تقوای روحانیت است

این خدایان ولا را با طلا نتوان خرید

این ندارد هر که در سودای روحانیت است

بر شهیدان عمامه بر سر ایران درود

این رسا آوا بلند از نای روحانیت است

شهر تبریز ای برادر شهر علم و حکمت است

شهرتش پیچیده در دلهای روحانیت است

با لباس علم جان دادن به محراب نماز

شاخص شخصیت بالای روحانیت است

شعر آن باشد « کلامی » اهل دل امضا کند

این بهین امضا همان امضای روحانیت است

گو کلامی را کلام از دل بر آید مدعی

این کلام رهبر و اعطای روحانیت است

موضوعات مرتبط: فرهنگي، مطالب خواندني

باراز سلام...